Historia Wing Tsun Kung Fu

Sztuki walki mające swój rodowód w klasztorze Shaolin od lat są przedmiotem fascynacji zarówno Chińczyków, jak i ludzi na całym świecie. Obok faktów historycznych dotyczących świątyni równolegle powstawały podania ustne często ubarwiane lub całkowicie wymyślane. Wing Tsun Kung fu to sztuka walki wywodząca się własnie z tego słynnego ośrodka. Poniżej opisana historia prezentuje prawdopodobny przebieg zdarzeń, który spowodował powstanie oraz przetrwanie do dzisiejszych czasów koncepcji Wing Tsun Kung fu.

Narodziny Wing Tsun Kung fu w klasztorze Shaolin

Surowe zasady naczania mnichów z klasztoru Shaolin dawały niezwykłe rezultaty, z tego też powodu ich sława obiegła całe Chiny. Gdy chińskie władze weszły w konflikt z Mandżurami postanowiły skorzystać z wiedzy i doświadczenia bojowego mistrzów klasztoru. Cesarz rozkazał najwybitniejszym mistrzom opracować skuteczną sztukę walki, którą żołnierze mogliby przyswoić w krótkim czasie (wówczas, aby poznać pełny system należało temu posiwęcić 18 lat życia).

Yim Wing Tsun Ng Mui

Rycina przedstawiająca Yim Wing Tsun, kobietę której wiedzę przekazała mniszka z klasztoru Shaolin – Ng Mui

Zadania podjęło się trzech wybitnych mistrzów. Pierwszy z nich, Miu Hin (Miao Hin), był specjalistą w dziedzinie walki mieczami motylowymi. Chi Shin (Gee Shin) był z kolei ekspertem technik kija smoka. Była jeszcze mniszka Ng Mui (czyt. Gim Moi) specjalizująca się w chińskim boksie, mistrzyni stylu Białego Żurawia. Trójka mistrzów oparła nowy system zarówno na „miękkich technikach” charakterystycznych dla Wudang jak i na „twardych” kojarzonych głównie z Shaolin. Zrobili przegląd wszystkich technik i starali się wybrać te najskuteczniejsze i najbardziej zabójcze.  Tak powstały zaczątki koncepcji Wing Tsun Kung fu (wówczas była to bezimienna sztuka walki) oraz metodologia nauczania, która wymagała zaledwie kilka lat szkolenia.

Rząd z Manchu jednak coraz bardziej obawiał się mnichów z Shaolin oraz ich wiedzy, dlatego wydał rozkaz zaatakowania klasztoru. Wojsku jednak nie udało się zająć świątyni. Następny atak zainicjowany przez Chan Man Wai, najwyższego urzędnika cywilnego oraz zdradzieckiego mnicha Ma Ning Yee niestety powiódł się. Podpalenie budynków klasztornych przy jednoczesnym ataku z zewnątrz przyniosło wielkie zniszczenia oraz uniemożliwiło ostateczne dopracowanie tworzonego przez trójkę mistrzów stylu.

Kung fu autorstwa kobiety

Pożar klasztoru przetrwało tylko pięciu mistrzów. Wśród nich była mniszka Ng Mui pełniąca funkcję przełożonej klasztoru (mistrzyni stylu Białego Żurawia), opat Pak Mei (Pak Mee), opat Chi Shin (Gee Shin), mistrz Miu Hin (Mio Hin) oraz mistrz Fung To Tak (Fung Do Tak). Tą piątkę nazwano później jako Pięciu Starszych.

Ng Mui udała się do świątyni Białego Żurawia (Bak Hok Koon) mieszczącej się na górze Tai Leung. Tam nieprzerwanie pracowała nad wcześniej stworzonym systemem. Co ciekawe, w tym rejonie Ng Mui spotkała się z wcześniej nieznanymi dla siebie technikami walki, które uznała za praktyczne. Postanowiła wykorzystać je w swojej pracy nad nową koncepcją Wing Tsun.

Spotkanie Ng Mui z Yim Wing Tsun

Warto wspomnieć, że legenda Kung fu przytacza pewną ciekawą historię miłosną. W okolicy świątyni, w której przebywała mniszka Ng Mui, zamieszkał także Yim Yee wraz z córką Yim Wing Tsun. Oboje schronili się tu przed prześladowaniami Mandżurów.

Yim Wing Tsun miała wyjść za mąż za handlarza solą z Fujian, Leung Bok Chaua. Jednak zakochał się w niej także lokalny gangster, który koniecznie chciał ją pojąć za żonę. Ojciec, obawiając się o życie dziewczyny, nie miał innego wyjścia, jak zgodzić się na to małżeństwo. Zastrzegł sobie jednak, że musi o tym fakcie poinformować obecnego narzeczonego córki. Tak nakazywała tradycja. Wówczas nie istniały szybkie formy przekazywania wiadomości, narzeczeni mieszkali daleko od siebie, więc mogło to trwać nawet 12 miesięcy. Gdy o zdarzeniu dowiedziała się mniszka Ng Mui, postanowiła pomóc Wing Tsun i nauczyć ją opracowanego przez siebie stylu walki. Dzięki temu dziewczyna samodzielnie mogłaby obronić się przed natrętem. Treningi Kung fu odbywały się w górach, trwały od rana do wieczora. Wing Tsun, dzięki swojej wytrwałości i wielkiemu uporowi stała się, można by powiedzieć, pierwszą mistrzynią sztuki walki, która w przyszłości zostanie nazwana jej imieniem. Wykorzystując poznane techniki, spryt, prędkość oraz jednoczesną obronę i atak skutecznie rozprawiła się z zakochanym w niej gangsterem. O ślubie nie było już więcej mowy.

Ng Mui postanowiła w końcu opuścić świątynię Białego Żurawia. Wyjeżdżając, nakazała Wing Tsun ćwiczyć poznane techniki i rozwijać zdobyte umiejętności. Wing Tsun pilnie ćwiczyła, a miłością do Kung fu zaraziła swojego już wtedy męża – Leung Bok Chaua. Oboje dużo podróżowali jako handlarze, dlatego też historycy Kung fu domniemują, że mogli mieć styczność z innymi technikami walki, które z kolei mogły zainspirować rozwój stylu opracowanego przez Ng Mui.

Ng Mui Yim Wing Tsun

Ng Mui i Yim Wing Tsun – kard z filmu

Wing Tsun Kung Fu powoli zdobywa uczniów

Każdorazowo musiały to być osoby godne zaufania. Leung Bok Chau nauczył stylu Kung fu Leunga Lan Kwaia, zielarza i znawcę anatomii, a dokładnie układu kostnego człowieka (osteologia). Leung Lan Kwai nigdy nie pokazywał swoich umiejętności osobom trzecim. Zdecydował się na przyjęcie zaledwie dwóch uczniów. Jednemu z nich przekazał kilka technik ręcznych. Cały system poznał tylko drugi uczeń, Wong Wah Bo.

Spotkanie Leung Bok Chaua i Leung Lan Kwaia to także moment, w którym powstała nazwa stylu Kung fu. Zielarz mianowicie zapytał swojego mistrza, jak powinien nazywać sztukę walki, której się uczy. Wówczas Leung Bok Chau odpowiedział, że to styl jego żony, Wing Tsun. I tak już zostało – Wing Tsun Kung Fu. Warto podkreślić, że po chińsku „wing tsun” oznacza „piękna wiosna”. Jednak nazwa stylu pochodzi od imienia pierwszej mistrzyni, a nie pory roku.

długi kij kung fu techniki warsztaty

Wong Wah Bo wzbogacił Wing Tsun o techniki długiego kija

Wing Tsun wzbogacone o techniki długiego kija
Do rozwoju stylu Wing Tsun niewątpliwie przyczyniło się spotkanie wspomnianego już Wonga Wah Bo z Leung Yee Taiem. Obaj byli aktorami chińskiej opery. Znajomość sztuk walki przydawała się im w codziennej pracy aktorskiej. Leung Yee Tai doskonale znał techniki długiego kija o nazwie „Lok Dim Bon Kwun” (forma sześciu i pół punktu długiego kija). Przekazał mu je mnich Chi Shin (Gee Shin), jeden z Pięciu Starszych z klasztoru Siu Lam, towarzysz mniszki Ng Mui, który podobnie jak ona ukrywał się przed dynastią Qing. Wong Wah Bo i Leung Yee Tai postanowili dostosować i włączyć techniki długiego kija do Wing Tsun Kung Fu.

W tamtych czasach aktorzy przemierzali znaczne odległości podróżując do miast, w których dawali przedstawienia, statkami rzecznymi, tzw. dżonkami. Wong Wah Bo i Leung Yee Tai podróżowali tą samą dżonką mieli więc dużo okazji do udoskonalenia systemu.

Leung Yee Tai jest uznawany za spadkobiercę tak rozwiniętego systemu. Aktor nauczył tej sztuki walki Leung Jana z Fatshan.

Król Wing Tsun z Fatshan

Leung Jan był zamożnym lekarzem i aptekarzem. W Fasthan cieszył się ogromnym poważaniem wśród pacjentów. W czasie wolnym od zajęć zgłębiał wiedzę na temat literatury oraz sztuk walki. Poznał wiele technik, ale żadna nie zadowalała go w pełni. Jedne za bardzo opierały się na agresji i sile, inne z kolei pełne były widowiskowych, ale zupełnie niepraktycznych ozdobników. Leung Jan był człowiekiem pragmatycznym, dlatego też nie ustawał w poszukiwaniach idealnego stylu walki oraz dobrego nauczyciela. Takim stylem okazało się być Wing Tsun Kung Fu, którego nauczył go Leung Yee Tai. Lekarz z Fatshan ćwiczył z ogromnym zaangażowaniem, nieustannie doskonaląc umiejętności. Szybko stał się mistrzem. W ciągu swojego życia wielokrotnie stawał do walki z wojownikami, którzy chcieli sprawdzić jego umiejętności. Był niepokonany i szybko został nazwany „Królem Wing Tsun Kung Fu”. Mało tego – mieszkańcy Fatshan utożsamiali Wing Tsun z Leung Janem i na odwrót. Leung Jan nie uważał siebie za nauczyciela Wing Tsun, niemniej jednak postanowił przekazać techniki m.in. swoim synom: Leung Bikowi i Leung Tsunowi.

Treningi odbywały się codziennie na zapleczu apteki. Leung Jan prowadził ćwiczenia dla kilku uczniów. Nie wiedział, że ma jeszcze jednego, tajemniczego, adepta Wing Tsun Kung Fu. Był nim właściciel kantoru i handlarz Chan Wah Shun, który obserwował treningi przez szparę w ścianie, a następnie ćwiczył w domu każdy ruch. W końcu postanowił poprosić Leung Jana o lekcje, ale mistrz nie zgodził się. Sztuki walki to była swego rodzaju wiedza tajemna, przekazywano ją głównie członkom rodziny.

Jednak Chan Wah Shun nie poddał się. Poprosił o pomoc ucznia Leung Jana, którego nazywano Wah Drewniany Człowiek. Uczeń przyprowadził właściciela kantoru na zaplecze apteki, jednak był tam tylko starszy syn mistrza. Leung Tsun sprawdził umiejętności Chana Wah Shuna, niestety podczas walki uszkodzili ulubiony fotel ojca. Gdy zauważył to Leung Jan, syn opowiedział mu o spotkaniu z handlarzem. Okazało się również, że Wah Drewniany Człowiek w tajemnicy przekazuje techniki Wah Shunowi. Mistrz docenił tę ogromną chęć nauki i ostatecznie przyjął go do grona swoich zaufanych uczniów. Chan Wah Shun dzięki swojej determinacji stał się najlepszym uczniem Leung Jana.

Chan Wah Shun – pierwszy nauczyciel mistrza Yip Mana

Chan Wah Shun jako handlarz niejednokrotnie musiał rozwiązywać różne nieporozumienia, używając argumentu siły – zdarzały mu się spotkania z osobami, dla których wymiana ciosów była naturalnym sposobem rozwiązywania konfliktów. Pozwoliło mu to na sprawdzenie znajomości i skuteczności technik w prawdziwej walce. Szybko rozwijał swoje umiejętności, a z czasem został niekwestionowanym mistrzem Wing Tsun Kung Fu, spadkobiercą Leung Jana.

Yip Man

Yip Man

Zdolności Chan Wah Shuna docenili urzędnicy dynastii Qing, proponując mu stanowisko głównego instruktora Kung fu w armii, tzw. oddziałach Ośmiu Chorągwi. Mistrz przyjął tę ofertę. Po niedługim czasie wrócił jednak do Fatshan, aby nauczać Kung fu w rodzinnym mieście. Nie było to jednak jego główne zajęcie, raczej sposób spędzenia czasu wolnego. Był w tym podobny do swojego mistrza, Leung Jana.

Nauczał w sumie 36 lat, a techniki przekazał 16 uczniom. Jednym z nich był jego syn, Chan Yu Min, który był znany jako „król kija siedmiu prowincji”. Z kolei drugi wybitny uczeń, Ng Chu So, poznał cały system i dostąpił zaszczytu asystowania mistrzowi podczas treningów.

Koniec XIX wieku to kamień milowy w historii Wing Tsun. Wtedy to wielki Chan Wah Shun prowadził treningi w rodowej świątyni klanu Yip, a jego ostatnim już uczniem został 13-letni Yip Man. Mistrz nauczał chłopca 3 lata, aż do swojej śmierci w wieku 73 lat. W tym samym roku Yip Man wyruszył na studia do Hong Kongu.

Yip Man był wybitnym uczniem, ćwiczył długo i z bardzo dużą cierpliwością. Opanował techniki po mistrzowsku, był niezrównany w walce, a jego imię stało się znane w całym świecie.

Kung Fu wkracza w XX wiek dzięki Yip Manowi

Yip Man urodził się w 1893 r. w Fatshan. Sztuki walki interesowały go od dziecka. Wing Tsun trenował od 13 roku życia. Po śmierci swojego pierwszego mistrza kontynuował naukę pod kierunkiem Ng Chu So. W Hong Kongu jego nauczycielem został Leung Bik, syn legendarnego Leung Jana.

Yip Man zasłynął jako wybitny mistrz Wing Tsun. Technik zaczął nauczać we własnej szkole, którą założył na początku lat 40. Prowadzone przez niego treningi cieszyły się bardzo dużym powodzeniem. Coraz więcej osób było zainteresowanych technikami Wing Tsun i nie wpłynęła na to nawet częsta zmiana lokalizacji szkoły.

Gdy skończył 72 lata zamknął szkołę, a swój czas poświęcał już tylko kilku najbardziej obiecującym uczniom, podczas lekcji prywatnych. Znalazł się wśród nich Leung Ting, późniejszy założyciel IWTO – International Wing Tsun Organization. Przed śmiercią Wielkiego Mistrza Yip Mana zdążył go jeszcze zapytać, kto zostanie spadkobiercą całego systemu Wing Tsun. Mistrz miał odpowiedzieć, że będzie to osoba posiadająca najwięcej uczniów ze znaczącymi rezultatami (Roots & Branches of Wing Tsun rok 2000). Wielki Mistrz Yip Man zmarł 2 grudnia 1972 r. w wieku 79 lat, w swoim mieszkaniu przy ulicy Tong Choi.

sijo leung ting kung fu mistrz wing tsun

Si-Jo Leung Ting, jeden z ostatnich uczniów Wielkiego Mistrza Yip Mana

Sijo Leung Ting wielkim propagatorem Wing Tsun na świecie

Leung Ting trenował Wing Tsun od 13 roku życia. Początkowo uczył się technik od swoich wujków – Cheng Fooka i Cheng Paka, braci matki, którzy uczęszczali do szkoły prowadzonej przez Yip Mana. Gdy miał 18 lat pomagał im w prowadzeniu ich własnego klubu Kung fu. Leung Ting był ostatnim uczniem wielkiego mistrza Yip Mana, tzw. „uczniem za zamkniętymi drzwiami”. Jako jedyny poznał najbardziej zaawansowane techniki Wing Tsun, zmodyfikowane tak, aby były jak najbardziej skuteczne.

Jego Wing Tsun różni się więc od podobnych stylów nauczanych w latach 50. Co więcej, Sijo Leung Ting przyjął nową pisownię nazwy swojej szkoły – Wing Tsun zamiast Wing Chun. Odróżnił w ten sposób swój przekaz od przekazów pozostałych uczniów Yip Mana.
W 1967 r. założył Leung Ting Gym w Hongkongu – kwaterę główną powołanego w 1972 r. International Wing Tsun Association. Za swój cel mistrz obrał propagowanie stylu w Europie. Już w latach 80. sprawił, że Wing Tsun był najbardziej popularnym stylem Kung fu na Starym Kontynencie.

International Wing Tsun Association jest reprezentowane w Europie Środkowo-Wschodniej przez Grandmastera Si-Kunga Noberta Madaya (9. stopień mistrzowski), który od dawna jest prywatnym uczeniem Sijo Leung Tinga.

ZAPISZ SIĘ NA ZAJĘCIA

ZAJĘCIA PROWADZI
kung fu wing tsun bemowo bielany warszawa Si-Mei Aleksandra Karp (4. stopień mistrzowski IWTA, E.E.W.T.O.)
DZIEJE WING TSUN
kung fu historia wing tsun warszawa bemowo ip man Historia Wing Tsun od pięciu mistrzów z klasztoru Shaolin po Wielkiego Mistrza Yip Mana i jego uczniów
SZKOLIMY SŁUŻBY MUNDUROWE
kung fu wojsko policja wing tsun warszawa Istnieje specjalny program treningowy skierowany do żołnierzy, jednostek i skutecznych technik samoobrony pracowników straży miejskiej i służb ochrony pogranicza
SZTUKA WALKI DLA KOBIET
kung fu dla kobiet sztuki walki wing tsun W Wing Tsun Kung Fu siła przeciwnika jest wykorzystywana przeciwko niemu samemu
NALEŻYMY DO
kung fu sztuki walki wing tsun warszawa stowarzyszenie